Alle berichten van admin

De laatste keer

De allerleukste nevenfunctie die ik ooit heb vervuld, komt binnenkort tot een einde.

Vandaag, 11 september 2020, woonde ik voor het laatst een zitting van de Raad voor de Journalistiek bij. Raadsleden worden niet voor het leven benoemd, helaas voor mij, maar wel begrijpelijk. Al was het maar omdat je vanuit je specifieke functie en daarbij behorende deskundigheid Raadslid wordt. Ik ben sinds januari 2016 actief als journalistlid. Maar sinds enkele maanden werk ik niet meer 100% als journalist. Ik ben namelijk communicatieadviseur. Weliswaar niet fulltime, en ik verricht nog steeds journalistieke werkzaamheden op zzp-basis, maar toch. De meeste uren in mijn werkweek besteed ik aan niet-journalistiek werk.

Wraken en verschonen

Dus dit is het dan. Ik mag nog meelezen met de conclusies van de zaken die vandaag ter zitting zijn behandeld en dan is het klaar. Dan kan niemand me ooit weer proberen te wraken en hoef ik me nooit meer te verschonen. Ik leg deze zin, die misschien wat raar klinkt, hieronder uit.

De klager die mij wilde wraken, zodat ik niet mee mocht beslissen over de zaak, vond mij partijdig. Ik mag er niet te veel over zeggen, wel dat de wraking niet is gelukt, de rest van de raad tijdens die zitting wees namelijk het wrakingsverzoek af. De grap was dat ik het vervolgens tijdens de beoordeling van de klacht achter gesloten deuren voor de klager opnam, op inhoudelijke gronden. Om die reden was deze zaak ontiegelijk leerzaam. Ik weet sindsdien dat ik in staat ben om objectief te oordelen over klachten, ongeacht hoe iemand mij persoonlijk behandelt.

Het verschonen kwam aan de orde in een zaak waarin ik juist absoluut niet objectief kon oordelen. Dat voelde ik tot in mijn tenen. De klager was namelijk een bekende. Ik was het hartgrondig met diegene eens en zag deze persoon graag winnen tegen het medium waarover de klacht ging. Er is geen sprake van winnen of verliezen bij klachten van de Raad voor de Journalistiek, maar toch. Ik wilde de klager zien winnen.

Dus kon ik er niet bij betrokken zijn en heb ik me laten verschonen, zoals dat formeel heet. Door die beslissing kon ik de klager moreel steunen, door als toehoorder bij de zitting aanwezig te zijn. Bovendien was het heel interessant om de Raad in actie te zien zonder dat ik erbij betrokken was.

Vrijheid

Uiteindelijk heb ik 7 jaar de eer gehad om lid van de Raad voor de Journalistiek te zijn. Ik kijk terug op zittingen die zo enorm interessant waren, dat de tijd werkelijk is omgevlogen. Ik heb veel geleerd over het belang van kwalitatief goede, zorgvuldige uitgevoerde journalistiek, en tegelijkertijd hoe belangrijk het is dat journalisten hun werk in alle vrijheid kunnen doen.

Regelmatig werd ik verdrietig van zaken waar overduidelijk naar voren kwam dat de journalist onder enorme druk werkte, vanwege de alsmaar krimpende redacties. Het leidt tot onzorgvuldigheid, tot hoekjes afsnijden waar het eigenlijk niet kan. Die werkdruk ervoer ik zelf ook hoe langer hoe meer in mijn eigen journalistieke werk, waardoor ik op enig moment zelfs gevloerd werd door een burn-out.

Tegelijkertijd las en hoorde ik hoe onderzoeksjournalisten tegels lichten, hoe ze zich soms maanden op een onderwerp storten en belangrijke informatie boven tafel krijgen. Hoe ze zich concentreren op feiten, feiten, feiten, check, check en nog eens check. Hoe ze schijnbaar onverstoorbaar hun werk doen, ondanks soms regelrechte tegenwerking van overheden en bedrijven. Het vervulde me soms met bewondering, dat geef ik eerlijk toe. Als ik later groot ben, hoop ik ook onderzoeksjournalist te worden.

Leuk

Het werk bij de Raad was overigens ook heel erg leuk. Heus! Je zou het misschien niet verwachten, maar ik heb vaak vreselijk gelachen tijdens zittingen, maar vooral daarna, als de klagers en journalisten vertrokken waren en wij Raadsleden overbleven met secretaris Daphne (de wandelende encyclopedie) en voorzitter Frits. Onder het genot van een mini-Snickers of mini-Lion praatten we soms uren over de zaken die we moesten beoordelen.

Er waren Raadsleden die een beetje klaagden over de soms lange dagen, maar ik niet. Ik vond elke minuut die ik heb doorgebracht als Raadslid zo eervol, leerzaam, interessant en LEUK dat die vrijdagen nog veel langer hadden mogen duren.

Vandaag vroeg voorzitter Egbert elke keer als een klager of journalist tot ziens zei, of dat betekende dat diegene van plan was om terug te komen. Hij bedoelde het natuurlijk als grap. Maar ik zeg nu oprecht en hoopvol: tot ziens!

Post to Facebook Post to Google Buzz Post to LinkedIn