Skip to content

Ana Karadarevic

Freelance journalist

Ik geef het toe: ik ben ijdel. Op Twitter heb ik een flatteuze foto van mezelf als ava. Mijn wallen zijn vakkundig weggewerkt dankzij Instagram en enkele dagen voordat ik de foto maakte, heeft de kapster mijn groeiende verzameling grijze haren bruinrood geverfd.

Ach, laten we het toegeven: op Twitter zijn we allemaal een beetje ijdel. We doen ons best om er op de foto leuk uit te zien en we poetsen ons leven soms een beetje op. De meesten van ons twitteren niet dat we al nachten slecht slapen van liefdesverdriet, dat we buikpijn krijgen van vervelende mensen op kantoor of dat we onze kinderen of ouders regelmatig achter het belang willen plakken. Je diepste, naarste zielenroerselen niet op tafel gooien, is een teken van beschaving en fatsoenlijke omgangsvormen.  Als een bekende je vraagt: Hoe gaat het?, is het ook niet de bedoeling dat je zegt: Het gaat kut met me, eigenlijk, ik ben al dagen bang dat ik een tumor onder de leden heb omdat mijn hoofd jeukt.

Echt eerlijk ben je bij je geliefden en je vrienden, niet bij vage kennissen of op Twitter.

Op Twitter zien mensen jou echte, alledaagse zelf niet, dus je kunt er iedereen zijn die je wilt. In de microkosmos die Twitter is, presenteren veel mensen een verbeterde versie van zichzelf. Twitter is een gemaskerd bal en de ava is het masker dat de Twitteraar voor zijn eigen gezicht houdt.

De afgelopen pak ‘m beet twee jaar heb ik enkele tientallen actieve twitteraars ontmoet op borrels en andere bijeenkomsten. De meesten maken zich schuldig aan lichte ijdelheidsuitingen; ze poetsen foto’s op, bijvoorbeeld, of maken net iets vaker grappen dan in het echte leven. Veel mensen spelen een rol. Ze zijn bijvoorbeeld heel grappig, maken aan de lopende band zogenaamd terloops geestige opmerkingen en kunnen het met iedereen goed vinden. Of ze zijn cynisch, twitteren dat de wereld kudt is en dat de wereld ten onder gaat aan linksmensen. De cynische twitteraars vinden zichzelf overigens ook heel grappig, maar alleen als ze anderen voor schut zetten. Zelfspot is voor deze mensen net te hoog gegrepen.

Het is me opgevallen dat twitteraars die zichzelf lijken te overschreeuwen, dat ook inderdaad doen. Het opmerkelijkst was een beruchte twitteraar die blijkt te klinken als een Freggel. Ik verslikte me haast in mijn drankje toen de persoon in kwestie begon te praten in een microfoon. Het was een bijna aangename verrassing dat iemand die een boos imago heeft in werkelijkheid klinkt als een pluizig knuffelbeest uit een tekenfilm waar ik in de jaren tachtig graag naar keek.

De meeste beruchte twitteraars die ik heb ontmoet, zijn beschaafde, aardige mensen… in het echte leven. Op Twitter schrik ik van sommigen van hen, maar op borrels en andere bijeenkomsten blijken ze wel over zelfspot te beschikken, vriendelijk te zijn, intelligent, geïnteresseerd in de gesprekspartner. Soms zijn ze zelfs opmerkelijk kwetsbaar en zou je hen het liefst omhelzen en beschermen tegen die boze buitenwereld.

Dit soort twitteraars maken Twitter soms erg verwarrend.

Ik vraag me af waarom veel mensen de behoefte voelen om zich anders voor te doen op sociale media als Twitter. In 2009 kwam je er nog mee weg, toen kenden de meeste twitteraars elkaar niet. Inmiddels ontmoeten we elkaar wel eens in het wild en we zien: jij bent niet de persoon die je op Twitter pretendeert te zijn. Ik vind het wonderlijk dat mensen een personage spelen op Twitter.

Of zien ze hun Twitter-ik als de persoon die ze eigenlijk zijn? Dit laatste kan voortvloeien uit de idee die in de samenleving steeds meer heerst dat geluk, succes en gezondheid voor het grijpen liggen, als we het maar graag genoeg willen. De gewenste identiteit aannemen moet dan ook kunnen. Het kan zo simpel zijn als een eigenschap van jezelf uitvergroten.

Zien de twitteraars die een rol spelen niet in dat je zelden helemaal anoniem bent, ook niet als je onder een pseudoniem actief bent op sociale media? Begrijpen ze niet dat wat op internet gebeurt, niet of maar heel moeilijk uit te wissen is en dat bijvoorbeeld (toekomstige) werkgevers dat zien? Of bekenden? Geliefden? Zegt het iets over hen dat zij zich daar overheen zetten of zegt het iets over mij dat ik wel rekening houd met mogelijke gevolgen van mijn sociale media-gedrag voor mijn echte leven?

Ik geef toe: omdat ik me bewust ben van eventuele gevolgen van Twitter voor mijn echte leven, poets ik mezelf ook licht op. Ik ben iets beschaafder dan in het echte leven, ik tel iets vaker tot tien als ik me erger aan iemand. In het uiterste geval ontvolg ik een Twitteraar. In de microkosmos is dat slechts een masker minder in mijn tijdlijn.

Post to Twitter Post to Facebook Post to Google Buzz Post to LinkedIn