Skip to content

Ana Karadarevic

Freelance journalist

Lieve verontwaardigde, autochtone Nederlander,

Mijn neefje van 6 speelt met Thomas-treintjes en met Cars-auto’s. Voor kerst gaf ik hem een boek over Dolfje Weerwolfje en zei dat ‘ie dat met mama kon lezen, omdat er moeilijke woorden in staan. Bijdehand als hij is las hij me enkele van die moeilijke woorden ter plekke voor. Ik was stiekem een beetje trots toen ik een Gooise r hoorde en dacht: die heeft ‘ie van mij.

Mijn neefje van 6 eet graag frietjes van McDonalds en vindt wat zijn vader graag eet, vaak gerechten met peper, veel te heet. Hij en mijn andere neefje, van bijna 8, spelen tot vermoeiens toe met elkaar, ze rennen door de woonkamer en brullen in een poging meer geluid te maken dan de ander. Ze zijn allebei geboren in Nederland, maar mijn neefje van 6 heeft een donkerdere huidskleur. Zijn papa is namelijk Surinaams.

Mijn neefje lijkt zich niet bewust te zijn van het feit dat zijn papa een donkerdere huidskleur dan zijn mama heeft. Hij ziet het ongetwijfeld wel, maar het doet er niet toe. Hij behandelt mensen niet anders omdat ze lichter of donkerder zijn dan hij. Ik ben bang dat hij wel anders zal worden behandeld zolang jij, verontwaardigde, autochtone Nederlander, verontwaardigd blijft.

Ik hoop dat hij nooit met de politie in aanraking komt. Ik word misselijk van de gedachte dat mijn pientere, knappe, lieve neefje wordt behandeld als een crimineel. Ik hoop dat niemand hem ooit zal aanspreken met het woord ‘neger’, een denigrerend scheldwoord voor hem en anderen die net als hij een donkere huidskleur hebben. Echt, het is een denigrerend scheldwoord, hoe vaak jij, verontwaardigde, autochtone Nederlander, ook roept dat je daarmee ‘gewoon’ mensen bedoelt met een donkere huidskleur. Ik hoop dat hij nooit wordt afgewezen om zijn afkomst, die duidelijk blijkt uit zijn niet-Nederlandse achternaam.

Lieve, verontwaardigde, autochtone Nederlander: ik wil je niet beschuldigen van racisme. Wel wil ik je erop wijzen dat jouw verontwaardiging Nederland al zeker sinds 2002 gijzelt. Het maatschappelijke klimaat is door jouw verontwaardiging en bijbehorend stemgedrag verhard. De regels voor allochtonen die willen inburgeren, trouwen of ├╝berhaupt verblijven in Nederland worden steeds strenger. Een expatvriendin zei onlangs: ‘We moeten door steeds meer hoepels springen en nog steeds horen we er niet helemaal bij.’

Wil jij, verontwaardigde, autochtone Nederlander, blijven kankeren tot je geen stem meer over hebt? Heb je het werkelijk zo slecht in Nederland? Vind je echt na 11 jaar gezegd te hebben wat je denkt nog steeds dat je ‘niks mag zeggen in dit land’? En kan je je verontwaardiging misschien ombuigen tot iets positiefs? Wil en kan je iets doen om ons land mooier te maken? Ga je ooit accepteren dat er immigranten zijn, dat de meesten van ons niet weggaan en dat we dus moeten leren samenleven met z’n allen? Wordt 2014 het jaar waarin je je grieven eindelijk achter je laat en ons allochtonen spreekwoordelijk omarmt?

Realiseer jij, verontwaardigde, autochtone Nederlander, je dat je medeverantwoordelijk bent voor de toekomst van mijn neefje? Wil je dat hij in een Nederland woont waar hij een neger is die om zijn huidskleur anders wordt behandeld of wil je dat hij wordt behandeld als de Nederlander die hij is, met de bijbehorende mogelijkheden om wat moois van zijn leven te maken? Zeg het maar.

Post to Twitter Post to Facebook Post to Google Buzz Post to LinkedIn